subsilio
subsilio, to leap up
sub-sĭlĭo, lŭi, 4, v. n. [salio], to spring upwards, leap up (mostly poet.; not in Cic.).
- I Lit.: decido de lecto praeceps, subsilit, Plaut. Cas. 5, 2, 50 (924); cf. id. Curc. 1, 2, 64 (159): non subsilis ac plaudis?Varr. ap. Non. 135, 28: semper damnosi subsiluere canes, Prop. 4 (5), 8, 46: Pegasus adusque caelum subsilit ac resultat, Ap. Met. 8, 16, 14; subsiliunt ignes ad tecta domorum, Lucr. 2, 191.—*
- B Trop.: subsiluisti et acrior constitisti, Sen. Ep. 13, 3.—
- II To leap into: jamdudum flammis dexteram objecimus aut voluntariam subsiluimus, Sen. Clem. 1, 3, 5.
subsilio (sussilio), siluī, īre (sub u. salio), I) empor-, in die Höhe springen, Plaut. u. Lucr.: a sede strenue, Varro fr.: canes subsiluere, Prop.: bildl., subsiluisti et acrior constitisti, Sen. ep. 13, 3. – II) hineinspringen, Sen. de clem. 1, 3, 5. – ➳ Die Perfektform subsilii vermag ich nicht nachzuweisen, denn Sen. ep. 13, 3 liest Haase subsiluisti, Sen. de clem. 1, 3, 5 subsiluimus.
subsĭlĭō, (13) sĭlŭī, īre (sub et salio), ¶ 1 sauter en lʼair, sauter : Pl. Cas. 931 ; Prop. 4, 8, 46 || Lucr. 2, 191, sʼélever || [fig.] Sen. Ep. 13, 3 ¶ 2 sʼélancer dans [avec acc.] : Sen. Clem. 1, 3, 5.
subsiliō siluī, —, īre,
- to leap up: subsiluere canes, Pr.