subticere

subticere [LL] 1 to be silent, keep quiet, say nothing (also fig.); b (w. de & abl.). 1166 in te ‥ plane videbor injurius, si cuiquam a peregrinatione mea scripsero, ~ens tibi J. Sal. Ep. 179 (172); philosophia ~et secularis, cum in habitum vertitur privatio Mir. Fridesw. prol. 1; s1192 cum paullulum ~uisset vinctus iterum adjuravit eum Salahadinus M. Par. Min. II 37; si ad tempus dissimulaverit et ~uerit Bracton f. 118b; c1268 quando ‥ Willelmus ~uit ad predicandum populo ex parte comitis Leyc', ipse Walterus predicavit parte comitis JustIt 618 r. 17d..  b habuit ‥ N. plures alias terras ‥ de quibus ad presens melius est subtiscere [v. l. subticere], quia ad propositum non pertinent, quam aliquid inde tractare Chr. Dale 12. 2 (trans.) not to enunciate, to leave unspoken or unexpressed, suppress. b not to mention, to say nothing about. sed ‘Te Deum laudamus’ non dicitur, quia surgitur ad tenebras, ubi etiam in psalmis ‘Gloria Patri’ ~etur Beleth RDO 64. 71; in omni missa pro defunctis orare debemus, quorum tamen nomina ~emus Gir. GE I 7; igitur in his diccionibus ut ‘circumago’ non possunt hec observari. unde et sonus m ~etur et scribi debet propter naturam derivationis Ps.-Gros. Gram. 29.  b quod quidem non solum propter racionem jam dictam potest subtaceri et intelligi, sed eciam de virtute sermonis alico modo intelligitur Bacon XV 176; patres nostri passi sunt quia noluerunt Christi nomen ~ere (Becket) NLA II 389; nomen dignitatis sue videlicet nomen abbatis perperam et subdole subtacuit et omisit Reg. Brev. Orig. f. 272v.