subtililoquus
subtīlĭlŏquus, a, um, adj. [subtilisloquor],
- speaking finely or elegantly, Tert. adv. Marc. 5, 19 med.
subtīliloquus, a, um (subtilis u. loqui), fein redend, Tert. adv. Marc. 5, 19.
subtīlĭlŏquus, a, um (subtilis, loquor), qui discourt avec subtilité, subtil : Tert. Marc. 5, 19.