succlamatio
succlamatio, a calling out, shout, outcry
succlāmātĭo, ōnis, f. [succlamo],
- a calling or crying out, a shouting, acclamation after any thing (rare; perh. not ante-Aug.); only plur.: ultro territuri succlamationibus, Liv. 28, 26, 12; 40, 36, 4; 42, 28, 2; Suet. Ner. 24.
succlāmātio, ōnis, f. (succlamo), das Zurufen, Zuschreien, gew. Plur., succlamationes frequentes, Liv. 42, 28, 3: exsultationes succlamationesque populi, Suet. Ner. 24, 1: terrere succlamationibus, Liv. 28, 26, 12: si succlamationibus apud contionantem imperatorem significent, quid sentiant, Liv. 40, 36, 4.
succlāmātĭō, (16) ōnis, f. , action de crier à la suite, en réponse ; cris, clameurs : Liv. 28, 26, 12 ; 40, 36, 4 ; 42, 28, 3 ; Suet. Nero 24.
Advocatus eorum super eis justitias agat, nec ad publicum mallum quisquamSucclamationem faciat, priusquam Advocatum eorum interpellaverit pro justitia facienda.
(succlāmātiō, ōnis)
f
- succlamo, a calling out, shout, outcry.—Only plur: ultro territuri succlamationibus, L.: succlamationibus significare, quid sentiant, L.