sumptio
sumptio, a taking
sumptio (collat. form sumpsio, Cato R. R. 145, 2), ōnis, f. [sumo], a taking.
- I Lit., Vitr. 1, 2, 2.—
- II Trop., in logic, a premise taken for granted, an assumption: demus tibi istas duas sumptiones, ea quae λήμματα appellant dialectici; sed nos Latine loqui malumus, Cic. Div. 2, 53, 108.
sūmptio, ōnis, f. (sumo), I) das Nehmen, Vitr. 1. 2, 2: sumptio cibi, Cael. Aur. de morb. acut. 2, 32, 172: in singulas sumptiones, Cato r.r. 145, 2 K. – II) der Vordersatz eines Syllogismus, griech. λημμα, Cic. de div. 2, 108 (Plur.).
vide quid tibi sonet ista positio, sumptio, et utriusque potestas [cf. ]Joh. x 17–18
interposita ~o: fit etiam precisio per interpolatam ~onem
inventum est dictam dimidiam unciam puri argenti post ~onem de igne excedere standardum predictum
Bacchi sumptio crebra placet
cibariorum ‥ ~onem
habentes post ~onem hujus fructus saporem mellis in ore(
hostia post literas circulum continet, in quo notatur eternitas, que nec principium nec finem habet ad quam pervenimus per dignam ~onem
absque ciborum ~one
[aquam ] in alio calice reservandam usque ad aliam ~onem et tunc sumendam
usque post ~onem eucharistie
post primam celebrationem et sanguinis ~onem nil infundatur calici
post ~onem sacramenti salutaris
nec ~o corporalis nec manducacio corporalis corporis Domini quicquam prodest
sūmptĭō, (16) ōnis, f. (sumo), ¶ 1 action de prendre, prise : [pl.] Cato Agr. 145, 2 ; Vitr. Arch. 1, 2, 2 ¶ 2 prémisse dʼun syllogisme : Cic. Div. 2, 108.
- 1. het nemen [operae];
- 2. (filos. t.t.) stelling, premisse van een syllogisme (sluitrede).
sūmptiō ōnis, f
- sumo, a taking.—Fig., in logic, an assumption, major premise.