superlimen
sŭperlīmen, ĭnis, n. [super-limen],
- a lintel, Plin. 29, 4, 26, § 83: LAPIDEVM, Inscr. Marin. Fratr. Arv. p. 324.
super-līmen, inis, n., die Oberschwelle, lapideum, Corp. inscr. Lat. 11, 4123. – Nbf. superlīminium, iī, n., Serv. Verg. Aen. 3, 351 u. superlīmināre, is, n., Vulg. exod. 12, 22 sq. u.a.: Plur., Vulg. exod. 12, 7 u.a.
superliminare ‥ hoc ~en idem est
sŭperlīmĕn, ĭnis, n. , linteau dʼune porte : CIL 11, 4123 || ou sŭperlīmĭnāre, is, n. Vulg. Exod. 12, 22.