superlativus
sŭperlātīvus, a, um, adj. [superlatus];
- in gram.: nomen, superlative, in the superlative degree, Charis. p. 87 P.; Prisc. p. 605 ib.—
- II Hyperbolic, exaggerated: sententiae, Isid. 2, 21, 16. — Hence, adv.: sŭperlātīvē, superlatively, in the superlative, Charis. p. 87 P.
superlātīvus, a, um (superlatus, v. superfero), I) im Superlativ stehend, gradus, u. subst. bl. superlativus, der Superlativ (Ggstz. gradus absolutus, der Positiv, comparativus, der Komparativ), Charis. 112, 16. Diom. 455, 6. Prisc. 3, 18 u. 19. Serv. 407, 10 K. Cledon. 38, 6 K. – subst., superlātīvum, ī, n., ein Wort im Superlativ, ein Superlativ, Prisc. 3, 18. – II) zur Steigerung dienend, steigernd, et coniunctio (wenn sie für etiam steht), Diom. 417, 24. – dah. auch zur Übertreibung dienend, hyperbolisch, sententiae, Isid. orig. 2, 21, 16.
pleno radiat fulgore dieque / integra sol iste superlativus
caput ‥ ipsius inter alia proditorum capita super pontem Londonie in ~o gradu, quia de regali stemmate, est affixum
pro geminis ‥ literis ‥ grates tibi congemino. tercias fateor et ~as meruisse te
in quibus asseruit me proditorem in ~o
ad audienciam regis Anglie, quasi ad ~am audienciam, provocabat et appellabat
in gradu ~o proditorem
anadiplosis Graece, Latine recapitulatio, quia Graeci non possunt conparativum et ~um gradum casura conponere
juvenis et juvenior non recipiunt ~um, sicut nec senex et senior
~us mobilis est per tria genera
sume synd ~a,þæt synd oferstigendlice, þa geswuteljad ða mæstan and ða betstan : maximusse mæsta , optimusse selosta
dicuntur ‥ hii gradus positivus, comparativus, ~us
cum baculum pastoris apprehenderit, subito delabitur de ~o in comparativum, de comparativo in positivum
sŭperlātīvus, a, um, superlatif : Char. 112, 16 || hyperbolique, exagéré : Isid. Orig. 2, 21, 16 || qui sert à exprimer le superlatif : Diom. 417, 24.
In Autissiodorensi etiam urbe aulam propriam et vineas vini Superlativi bajulas, et prædia suburbana possidebat(Ingelgerius Gastinensis Comes.) Hinc
Oxinfordiæ quidem præposuit Alveredum, cui successit Walterus Superlative rhetoricus.