superlatio
superlatio, an exaggeration, hyperbole
sŭperlātĭo, ōnis, f. [superfero].
- In rhet., an exaggerating, hyperbole: veritatis superlatio atque trajectio, Cic. de Or. 3, 53, 203; cf. Auct. Her. 4, 33, 44; Quint. 9, 2, 3; 9, 1, 29; 12, 10, 62: malignitatis, the highest degree, Ap. Dogm. Plat. 2, p. 20, 40.—
- II In gram., the superlative: (soloecismus) per comparationes et superlationes, Quint. 1, 5, 45; Charis. p. 88 sq. P.
superlātio, ōnis, f. (superfero), I) als t.t. der Rhetor., die Übertreibung, Vergrößerung, Hyperbel, veritatis, Cic.: u. ohne veritatas, Cornif. rhet.: si aliquam superlationem res capit, Arnob. 1, 51. Vgl. supralatio. – II) als t.t. der Gramm., der Superlativ, auch im Plur., Quint. u. spät. Gramm.
comparativum et superlativum, preter construccionem propriam quam habent racione ~onis vel comparacionis
ponere ‥ post bonum, melius et melius, sicque continue ascendere comparative, quousque pertingeret ad supremum ~onis
sŭperlātĭō, ōnis, f. (superfero), ¶ 1 exagération, hyberbole [t. de rh.] : Her. 4, 44 ; superlatio veritatis Cic. de Or. 3, 203 [noté supralatio dans le texte consulté] ; Quint. 9, 2, 3, même sens. || le plus haut degré de : Apul. Plat. 2, 16 ¶ 2 [t. de gramm.] le superlatif : Quint. 1, 5, 45.
superlātiō ōnis, f
- super+TAL-.—In rhet., an exaggeration, hyperbole: veritatis.