superstitiose
superstitiose, superstitiously
sŭperstĭtĭōsē, adv., v. superstitiosus fin.
superstitiōsē, Adv. (superstitiosus), I) zu bedenklich, zu genau, kleinlich, fieri, Quint.: inhaerere cogitatis, Quint.: alqd confabricari, Gell. – II) abergläubisch, Cic. de nat. deor. 3, 92 u.a.
apud ipsum [sc. Plutarchum ] de cerimoniis et cultura deorum plura, que religioso principi putabat ingerenda, ~ius disputata sunt
~ius tamen hoc infidelium more exsequitur
rex ‥ a civibus Londoniarum ‥ donativa a quolibet exegit singillatim primitiva, que vulgares nova dona novi anni ~e solent appellare
caput ‥ ipsius ‥ in vase pretioso super marmoream columpnam collocatum, in signum sui valoris et probitatis, quasi reliquias, ~e nimis et pompose sustulerunt
qui in conversatione seculi diffidit exaltari, religionis habitum nonnunquam invadit, ~e agens ut possit sublimari
de his [sc. divitiis ] jubet Dominus ne aut ~e aut sub avaritia congregentur
reliquas expensas funerales fiendas relinquo discrecioni executorum meorum ‥ dummodo non fiant nimis ~e, pompose, aut voluptuose
sŭperstĭtĭōsē (16) (supertitiosus), superstitieusement : Cic. Nat. 3, 92 ; Div. 1, 126 || trop scrupuleusement : Quint. 10, 6, 5.
superstitiōsē
adv.
- superstitiosus, superstitiously: dicere.