tenacia
tĕnācĭa, ae, f. [tenax, II. B.],
- stubbornness, obstinacy: equorum, Enn. ap. Non. 407, 23 (Trag. v. 220 Vahl.).
tenācia, ae, f. (tenax), I) die Kargheit, der Geiz, ut tenacia parsimonia velit videri, Gregor. epist. 1, 25. – II) die Hartnäckigkeit, Unbeugsamkeit, equi, Enn. fr. scen. 191.
in illo [sc. Vetere Testamento ] non ~ia sed rapina multatur; ibi res injuste sublata restitutione quadrupli punitur [] Greg. Ev.
cuidam filia Sion sacrata ob sui structuram imperfectam monasterii anxio apparet incolarum, per illum suggillans ~iam suamque ad inchoata consumanda spondens munificentiam
nulli dubium etheream Mildretham in hac specie revelationis sue plebis increpasse duritiam atque ~iam
ex pusillanimitate et ~ia quorundam (quod Deus avertat) ecclesia Christi contrahat obprobrium sempiternum
ter pro culpa ~ie et hujus derogationis increpatum, quod non respiceret pauperes
ad majorem securitatem et in ~iam [MS: tenatiam ] fidelis servitii idem G. tradet castrum suum ‥ archiepiscopo
castitatem da perfectam / humilemque tenaciam et veram oboedientiam
tĕnācĭa, æ, f. (tenax), caractère rétif [chevaux] : Enn. Scen. 191 || avarice : S. Greg. Ep. 1, 25.
Tenacitas, usurpatur ab Jona Aurel. Episc. lib. 3. de Instit. laicali cap. 11.