temptativus

temptativus (tent-) [CL temptatus p. ppl. of temptare+-ivus], (often for πειραστικός) of or pertaining to experiment, trial, or attempt (also absol. w. dialectica or sim. understood, as sb. f.). b (pregn.) purely experimental, ‘academic’. est autem logice pars tentativa, sed illam / censetur prudens edocuisse Plato Neckam DS X 63 (cf. id. NR II 173 p. 284: Parmenides ‥ primus maximas adinvenit; Plato tentativam edocuit); est autem tentativus syllogismus casus demonstrativi sicut sophisticus dialectici Id. NR II 173 p. 292; verbum Avicenne est de dieta tentativa, ad videndum ad que morbus declinet et cujus speciei fuerit Gad. 18. 1; quatuor ‥ genera disputationum, sc. doctrinales sive demonstrative, dyalectice et ~ive et sophistice (Shirwood) GLA III 19 (cf. Bacon XV 325: quadruplex est disputacio, doctrinalis, dyalectica, ~a, et sophistica); ubi ‥ de syllogismo ~o agit, qui est instrumentum disputationis ~e? Kilwardby OS 532 (cf. ib. 534: syllogismus verus ‥ est et ~us quia sumit experientiam de ignorantia propriorum).  b probe intelligo ~a esse et captiosa que per vos nuncios proponunt episcopi ‥ illi meum sanguinem sitiunt W. Fitzst. Thom. 118; quescio de causa individuacionis, sicut consuevit queri, ~a est, cum fundetur supra falsam imaginacionem supradictam, et apud recte sentientes fatua vel ridiculosa debet reputari Siccav. PN 87; non ‥ seminemus tales errores Dei ~os, blasfemos, et gignitivos cathaclismi diffidencie Wycl. Ver. II 60; iste discursus excogitatus est ut tentativus, et non ad efficaciam realem, cum nulli logico sit dubium de questione, cum conglutinato sensu foret forma monstruosissima (Wycl.) Ziz. 467.