tenebrico
tĕnē̆brĭco, āvi, 1, v. n. [tenebricus],
- to become dark: sol mediā die tenebricavit, Tert. adv. Jud. 13 med. ex Amos, 8, 9 (where the Vulg. has tenebrescit).
tenebrico, āvī, āre (tenebrae), I) intr. finster werden, Tert. adv. Iud. 13. – II) tr. verfinstern, et sol obscurabitur et luna tenebricabitur, Augustin. serm. 124, 2 Mai.
tĕnĕbricō, āvī, āre (tenebræ), ¶ 1 intr., c. tenebresco : Tert. Jud. 13 ¶ 2 tr., (pass.) sʼobscurcir : Aug. Serm. 124, 2 Mai.