tenuatio
tenuātio, ōnis, f. (tenuo), die Abmagerung, partis vitiatae, Cael. Aur. de morb. chron. 2, 1, 3.
sic colligacione, ~one, et perforacione deest fides vianti secundum defectus trium virtutum theologicarum
in corpore non morabitur spiritus ‥ quousque ipsum corpus maneat ex subtilitate et ~one, ut habet spiritus
tĕnŭātĭō, ōnis, f. (tenuo), amaigrissement, consomption : C. Aur. Chron. 2, 1, 3.