tinctor
tinctor, ōris, m. [tingo],
- a dyer, Inscr. Marin. Papir. Dipl. 251; cf.: tinctor, βαφεύς, Gloss. (but not Vitr. 7, 14, where tectores is the true reading).
tīnctor, ōris, m. (tingo), der Eintaucher, Färber, Firm. math. 3, 13. sect. 10. p. 78, 5. u. 3, 14. sect. 6. p. 79, 10. Marc. Emp. 19. fol. 111 (b), 41. Inscr. ap. Marin. papir. dipl. p. 251. Vgl. Gloss. II, 256, 40 u.ö.: ›tinctor, βαφεύς‹. – ➳ Vitr. 7, 14, 1 jetzt tectores.
intraverunt in gildam merchatoriam ‥ et tantum debent ‥ Rob. H. iij s. iiij d., ejus plegii Galfridus teintor de Eitona, Radulfus ~or francus ‥ Radulfus teintor francus vj d.(
sicut videmus ‥ in tintoribus, qui pannis tingendis substantiam rei tingentis apponunt
non licet ~oribus pannos suos proprios tingere nisi tantum in waido(
fullo nudus tinctorque supinus / ‥ quid nisi lucra petunt?
accipe cinerem clavellatum quo utuntur ~ores
†gardo [l. gaida or gaisda, i. e. waida ] ‥ herba ~oris est
furatus fuit sex pannos de diversis coloribus de teyntoribus J. de B. et R. H.(
J. Swyft ~or de civitate Sarum
John Clericus, Reinerus ~or, Cola faber
in duobus lignis emptis de Waldevo Tynctore ‥ ii s. vj d.
tenemento Nicholay Tingtoris
~ores pannorum tingunt pannos gaudone, rubea majore, et sandice
dicuntur ‘~ores’ pannorum et lanarum ac aliarum rerum ob nitoris gratiam coloratores [cf. ]Isid. Etym. XIX 28
tīnctŏr, ōris, m. (tingo), teinturier : Gloss.
Johannes Tinctuarius, quinque solidos.... Yssabella filia Johannis Tinctoris, etc.