tinctorius
tinctōrĭus, a, um, adj. [tingo],
- of or belonging to plunging in or dyeing; trop.: mens, i. e. bloodthirsty, Plin. 7, 7, 5, § 44.
tīnctōrius, a, um (tingo), zum Färben gehörig, bildl., cuius tinctoria est mens, blutgierig, Plin. 7, 44.
tinctor ‥ asseruit quod vas suum ~ium ‥ et omnia in eodem contenta ad artem suam ~iam pertinencia ‥
I was set prentes to the dyers crafte ‥ mancipatus fui arti ~ie
furnum et ~iam et fulloniam in manu mea retinui(
assessum ~ii, textorii, †fullonici [(MS: fullonii ] debent [] fieri per visum duodecim burgensium : debet EHR XVI 109
~ie de C. valent communibus annis xx s.(
de vj s. viij d. de firma ~ie(
quoddam mesuagium, et quedam secta bondorum ad ~iam ejusdem, quod W. tinctor tenet(
pro una placea vasti ad tyngtor[ium ] construendum ‥ et ‥ pro una placea vasti pro tyngtorio elargendo
tīnctōrĭus, a, um (tingo), qui sert à teindre, tinctorial : Plin. 7, 44.