triformiter
trifōrmiter, Adv. (triformis), dreifältig, Diom, 335, 15.
haec [nomina qualitatis ] ~er eveniunt, i. e. ab animo, ut ‘sapiens’, ‘stultus’, a corpore, ‘candidus’, ‘formosus’, extrinsecus, ‘felix’, ‘dives’
quartum [librum ] ~er distinguendo, premissis nonnullis miraculis
trĭfōrmĭtĕr, sous trois formes : Diom. 335, 15.
Quaternario denario numeroTatuinus Grammat. MS. cap. de verbo :Triformiter posito.