triga
trīga, ae, f. [contr. from triiuga]. *
- A team of three horses, or a chariot drawn by three horses, Dig. 21, 1, 38, § 14.—
- II A set of three, a triad, three, Arn. 4, 136; cf. Anthol. Lat. 1, p. 439.
trīga, ae, f. (st. triiuga), I) das Dreigespann, Ulp. dig. 21, 1, 38. § 14: Plur., Varro LL. 8, 55. – II) übtr., eine Anzahl von drei Dingen, Arnob. 4, 15. Anthol. Lat. 428, 6 (843, 6).
bigae et ~ae et quadrigae pluraliter efferuntur
~e ubi iij equi sub curso sunt
hec ~a, -e i. currus quem tres equi trahunt
~a currus Solis propter tres ejus potestates quia lucet calet siccat
trīga, æ, f. (trijuga), attelage de trois chevaux de front, trige : Dig. 21, 1, 38, 14 || ensemble de trois ; triade : Arn. 4, 15.
biga, a duobus. Gloss. Gr. Lat. :
Bigam autem seu birotum mittere noluimus, etc. Nam quod deUbi observandæ vocesTriga tibi jocando diximus, scias, quod sicutTrigam abominamur in vehiculo, ita etiam abhorremus in opere et verbo.
in opere: videtur enim alludere ad
tricas, id est vacationem ab opere : vel moras aut impedimenta ; nam
trigaredixisse Scriptores ævi medii, supra docuimus.
Trigæpro moris aut impedimentis accipitur in Diplomate ann. 1339. apud Ludewig. tom. 5. Reliq. MSS. pag. 346 :
Promittentes etiam, quod si dominus noster Rex, vel sui hæredes, super prædicta civitate et terra Lubin, per Ducem Joannem Stinaviæ.... aliquas Trigas, impetitiones seu quæstiones sustinere quolibet modo contingeret, etc.
Triglaet
Trilla. Tract. MS. de Pisc. cap. 106. ex Cod. reg. 6838. C :
Mullus, Græceτρίγλη , a Romanis Trigla, a Massiliensibus Triga, etc.
Triga
A three-horse chariot. See currus.