trisyllabus
trĭsyllăbus, a, um, adj., = τρισύλλαβος,
- of three syllables, trisyllabic: verbum, Varr. L. L. 9, § 91 Müll.; Mart. Cap. 5, § 522; 3, § 169.
trisyllabus, a, um (τρισύλλαβος), dreisilbig, dactylus, Ter. Maur. 1613 u. 2308: bisyllabi et trisyllabi pedes, Mall. Theod. 597, 3 K.: sie socer, macer, quod in transitu fiat ab altero, trisyllabum soceri, ab altero bisyllabum macri, Varro LL. 9, 91: nec umquam invenies (praeteritum perfectum) trisyllabo minus, Macr. de diff. 6. § 6 (vgl. 6. § 8): trisyllaba pars orationis facta est, Consent. 391, 17 K. – Plur. subst., trisyllaba, ōrum, n., dreisilbige Wörter, Prisc. de accent. § 36 u. 40. Mart. Cap. 3. § 169 u. 5. § 522.
ut trisillabos pedes ‥ patefacias
trissyllabae [accusativi praepositiones ]: circiter, adversum, secundum
trisillabus, i. trium sillabarum
quod michi ‥ in civitate trisilliba contulisti
in omni dictione trissyllaba vel plurium syllabarum
[praepositiones ] indifferenter sunt cum ~am faciunt, ut ‘adicit’
unius genitivi ~i penultimam corripi in prosa sciatis, ut fides, fidei, quia non habet i ante e, sicut habent reliqua ~a genitivorum declinationis quinte
ultima ‥ dictio versus pentametri semper sit dissilaba, quamvis contingat in auctoribus trissilabas vel tetrasillabas ‥ plenius invenire
in trisillabis et polisillabis
sic est in omni ~a et polysyllaba
omnis clausula ‥ in trissillabam vel tetrasillabam terminatur(
trĭsyllăbus, a, um (τρισύλλαβος), qui a trois syllabes, trisyllabe : Varro L. 9, 91 ; Capel. 5, 522.