tritura
tritura, a rubbing, chafing, threshing
trītūra, ae, f. [tero], a rubbing, wearing off, chafing. *
- I In gen.: muli pectora copulae sparteae triturā continuā exulcerati, Ap. Met. 9, 13, 7.—
- II In partic., a threshing, of grain, Varr. L. L. 5, § 21 Müll.; Verg. G. 1, 190; Col. 2, 19, 1; 1, 6, 23.
trītūra, ae, f. (tero), I) das Reiben, Apul. met. 9, 13: tr. mortarii (in einem M.), Apic. 8, 361: meton., die Reibung, geriebene Stelle, trituras pedum mitigat, quas calciamenta fecere, Plin. Val. 4, 26. – II) insbes., das Dreschen der Alten mit der Dreschmaschine (tribulum), Varro r.r. 1, 13, 5. Varro LL. 5, 21. Colum. 2, 30, 1 u. 11, 2, 47. Pallad. 1, 36, 1. Verg. georg. 1, 190.
semitam ‥ ~a multiplici se ipsam manifestantem
ut in agricultura divine messis et in ~a Dominice aree pariter laboremus
futurus vitula Ephraim docta diligere ~am, thesaurum et gloriam meam constituens in eo qui potens est
in ~a aree grana sub paleis premuntur
tunc canduit intus linea palla miro nitore ac gemmantis planetae relucens †tritura
trītūra, (16) æ, f. (tero), ¶ 1 action de frotter, frottement : Apul. M. 9, 13 ¶ 2 battage du blé : Varro L. 5, 21 ; Col. Rust. 2, 19, 1 ; Virg. G. 1, 190.
- 1. het dorsen;
- 2. (Apul.) het wrijven;
- 3. (postklass.) het kneden.
Multitudinem armatorum fugabant, Trituris bene feratis, optimis armis armatos invadentes, et usque ad mortem sæpe prosternendo, etc.
trītūra ae, f
- 1 TER-, a rubbing, chafing, threshing: Magna, V.