triumphator
trĭumphātor, ōris, m. [triumpho], one who triumphs, a triumpher, conqueror, vanquisher (post-class.).
- I Lit.: de Samnitibus triumphator, Ap. Apol. p. 285, 12; Vulg. 1 Reg. 15, 29.—
- B Triumphator, an epithet of Jupiter, Ap. Mund. 37 (p. 75, 10).— Of Hercules, Inscr. Orell. 1042.—Of the Roman emperors, Inscr. Orell. 2.—
- II Trop.: erroris, Min. Fel. Oct. 37.
triumphātor, ōris, m. (triumpho), der Triumphierer, Triumphator, ille vir de Sabinis deque Samnitibus deque Pyrrho triumphator, Apul. apol. 17: als Beiname Jupiters, Apul. de mund. 37: der röm. Kaiser, Corp. inscr. Lat. 6, 1188 (wo triumfat.). – bildl., tr. et victor, Min. Fel. 37, 1: m. Genet., ut ille mei victor est, ita ego triumphator erroris, Tr. über usw., Min. Fel. 40, 2.
suspendit ‥ contra civitatem adversariam caput gigantis victi puer ~or [David ]
de prosperitate ‥ principis ~oris magni et gloriosi imperatoris
Franci ~ores orbis et dominatores! Turci recesserunt!
velut triumptatores [? l. ~ores ] invicti coronam in patria possidebitis gloriosam datam
demonum ~or
~oris inclyti, domini Willielmi primi
serenissime princeps ac invictissime ~or
~ori Deo, qui cuncta laudabiliter disponit, ‥ laudes ‥ reddiderunt
hos ad unitatem ‥ ~or gentium ‥ revocabit Jesus
nos a morte revocat / triumphator fortis
trĭumphātŏr, ōris, m. , (triumpho), triomphateur : Apul. Apol. 17 || [fig.] erroris Minuc. 37, vainqueur de lʼerreur || [épithète de Jupiter] Apul. Mund. 37 ; [dʼHercule, des Césars] Inscr.