trivialis
trivialis, of the cross-roads, common, vulgar, trivial
trĭvĭālis, e, adj. [trivium; prop. that is in or belongs to the cross-roads or public streets; hence, transf.],
- that may be found everywhere, common, commonplace, vulgar, ordinary, trivial (post-Aug.): trivialis scientia, Quint. 1, 4, 27: verba (opp. splendide atque adornate declamare), Suet. Rhet. 6: ludii ex circo, id. Aug. 74: carmen, Juv. 7, 55: mos, Calp. Ecl. 1, 28.
triviālis, e (trivium), I) dreifältig, dreifach, germanitas, Arnob. 3, 34. – II) allgemein zugänglich, allbekannt, gewöhnlich, gemein, scientia, Quint.: ludii ex circo, Suet.: verba, Suet.: carmen, Iuven.: mos, Calp.
ut geometriam, astrologiam, musicam, arithmeticam, ~es etiam et ethicas et phisicas et theologicas disciplinas
per logicam intelligitur tota scientia ~is dicta a ‘logos’, quod est sermo
scientie ‥ que nos perficiunt veris et bonis ‥ duplicem habent ordinacionem ad racionalem ~em
in epigrammatibus ‥ utuntur vetere illo ~i dicacitate
item alie scientie ~es, arithmetica et geometria et astronomia, asserunt motum esse
scholis ~ibus expoliendum
trĭvĭālis, (15) e (trivium), triple : Arn. 3, 34 || trivial, grossier, vulgaire : Juv. 7, 55 ; Quint. 1, 4, 27.
triviālis e, adj.
- trivium, of the cross-roads, common, vulgar, trivial: carmen, Iu.