trivialiter
trĭvĭālĭter, adv. [trivialis],
- in a common manner: trivialiter et populariter instituti infantes, Arn. 7, 242.
triviāliter, Adv. (trivialis), gewöhnlich, im gemeinen Leben, Solin. 5, 27. Arnob. 7, 36. Donat. Ter. Phorm. 1, 2, 72. Schol. Iuven. 7, 5.
hoc trivium, -ii, unde ‥ et ~er, adverbium
punicionis deitatis ‥ maneries platealiter est publicata ~erque trita
wlgare ‥ ~erque tritum
trĭvĭālĭtĕr, çà et là [dans les carrefours] : Arn. 7, 242 || grossièrement, comme dans les carrefours : Schol. Juv. 7, 55.
Vulgariter. Triviatim, vulgo, passim. Glossar. vetus ex Cod. reg. 7613.