triviatim
trĭvĭātim, adv. [trivium],
- in the public streets: dissultare, Mart. Cap. 1, § 3.
triviātim, Adv. (trivium), auf öffentlicher Straße, dissultare, Mart. Cap. 1. § 3.
tocius Albionis ~im potitus tegimine
~im cum Domino regnans conscendere Macrobius confidebat(
altithroni moderatoris imperio ~im instruimur(
cujus non modo facta, verum etiam dicta per totum orbem ~im predicantur
hoc trivium, -ii, unde ~im i. ubique, adverbium
trĭvĭātim (trivium), par les carrefours, en pleine rue : Capel. 1, 3.