triumviratus
triumviratus, the office of a triumvir, triumvirate
trĭumvĭrātus, ūs, m. [triumviri],
- the office or dignity of a triumvir, the triumvirate: triumviratus (coloniae deducendae), * Cic. Brut. 31, 117; cf.: tribunatu ante gesto triumviratibusque, Liv. 9, 46, 3: ne triumviratu suo (reipublicae constituendae) nimis superbiat Antonius, Plin. 9, 35, 59, § 122: nullo more triumviratus invaditur, Flor. 4, 6, 3: reipublicae constituendae, Suet. Aug. 27: senatūs legendi, id. ib. 37.
triumvirātus, ūs, m. (triumvir), das Amt eines Triumvirn, nocturnus, Liv.: coloniae deducendae, Liv.: rei publicae constituendae, Suet.: triumviratus legendi senatus et alter recognoscendi turmas equitum, Suet.: so triumviratus invaditur, Flor.: in triumviratu (viell. sc. agrario), zur Zeit des usw., Cic. Brut. 117.
flagitiosissimus non populi Romani sed virtutum publicus hostis ne edictum quod ~us tempore de sumptibus posuit legis ‥ habeat ‥ vigorem
trĭumvĭrātŭs, (14) ūs, m. , ¶ 1 commission de triumvirs : Cic. Br. 117 ; Liv. 9, 46, 3 ¶ 2 le triumvirat [Antoine, etc.] : Plin. 9, 122 ; Suet. Aug. 27.
(triumvirātus, ūs)
m
- triumvir, the office of a triumvir, triumvirate.—Only abl: triumviratibus (gestis), L.