ululatus
ululatus, a howling, wailing, shrieking, loud lamentation
ululātus, ūs, m.: a yelling, howling, 7.395; wailing, shrieking, 4.667. (ululō)
ŭlŭlātŭs, ūs, m. [ululo],
- a howling, wailing, shrieking, as a sound of mourning or lamentation, Verg. A. 4, 667; Ov. M. 3, 179; 5, 153; 8, 447; Plin. 8, 40, 61, § 145: lugubris, Curt. 4, 15, 29; 5, 12, 12; Stat. Th. 9, 178 al.—The wild yells or warwhoops of the Gauls, Caes. B. G. 5, 37; 7, 80.—The wild cries and shouts of the Bacchanals, Cat. 63, 24; Ov. M. 3, 528; 3, 706.
ululātus, ūs, m. (ululo), das Heulen, Geheul, das dumpfe-, wilde Geschrei, der Tiere, ul. luporum, Augustin.: ul. acutus luporum, Apul.: maestos ululatus edere, jämmerlich heulen (von einem Hunde), Plin. – der Menschen, ululatus cantusque discors (der Gallier), Liv.: ululatus terni (bei Zauber), Ov.: maximis saepe ululatibus editis, Lact.: ululatu atria complent, Ov.: consonuisse (es habe gedröhnt) ululatibus theatrum, Tac. – vom wilden Siegesgeschrei, ul. trux, Amm.: victor ul., Stat.: ululatum tollere, Caes. – v. Geheul der Bacchanten u. Bacchantinnen, ululatus nocturni, Liv.: ululatus acuti, Catull., Bacchëi, Ov., longi (langgezogenes), Ov.: absonis ululatibus constrepentes, Apul. – v. Wehgeheul der Weiber (griech. ὀλολυγμός, s. Heräus Tac. hist. 4, 18, 13), femineus, Verg.: feminarum, Tac. u. Plin. ep. – v. der Totenklage, Wehklage, Wehruf, ululatus ore dedere, Verg. Aen. 11, 190.
transmarinas petebant regiones, cum ~u magno ceu celeumatis vice hoc modo sub velorum sinibus cantantes
aper grunnitum, lupus ~um ‥ horrisonis vocibus stridebant
~us,wulfageþot
[Turchi ] hilari ~u vociferantes
cum exsolvisset eum, ille ~um teterrimum dire vocis emittens evolavit et nusquam comparuit
canis domesticus plausibus ~ibus mixtis ‥ omnes qui aderant in admirationem agebat
per strepitum Judeorum confluentium ad scolam suam ‥ et ‥ continuum ~um in eadem scola juxta ritum suum [fratres ] impediuntur
quidam nobilis ‥ tantum amavit leporarios suos quod eos et eorum ~us preferret clericis et canticis clericorum
accole ‥ venerunt velocius cum magno clangore et ~u vocum, ut scirent incognitam rem(
si audivistis ‥ ~um archilupi nostrorum temporum
tube ‥ quasi pari ~u terribiliter excitant ad pugnam audientes
levaverunt fletum et ~um magnum
versus est in gaudium luctus, in canticum ~us
~us ‥ vehementem luctum qui cum clamore fit convenienter significat(
tota ‥ regia ~ibus personuit et meroribus
parvulorum ~us miserrimi, feminarum planctus miserrimi ‥ aures penetrant
1 ŭlŭlātus, a, um, part. de ululo.
2 ŭlŭlātŭs, (11) ūs, m. (ululo) , hurlement, cri perçant : ululatum tollere Cæs. G. 5, 37, 3, pousser des hurlements [en parl. des Gaulois dans le combat], cf. Liv. 5, 39, 5 || cris de lamentation : Virg. En. 4, 667 ; Ov. M. 3, 179, etc. ; Curt. 4, 15, 29, etc.
- 1. gehuil, geschreeuw (ihb. van de bacchanten), ook plur.; ➤ ululatum tollere aanheffen;
- 2. triomfkreet;
- 3. (poët.; postklass.) jammerklacht.
(ululātus, ūs)
m
- ululo, a howling, wailing, shrieking, loud lamentation(only acc.and abl, sing. and plur.): subitis ululatibus Inplevere nemus, O.: ululatūs ore dedere, V.: lugubri et barbaro ululatu, Cu.: ululatum tollunt, a war-whoop, Cs.: festis fremunt ululatibus agri, i. e. the frenzied cries of the Bacchanals, O., Ct.