umectatio
ūmectātĭo (hūmec-), ōnis, f. [umecto],
- a moistening, watering, moisture: oris nauseabilis, Cael. Aur. Tard. 3, 2, 18: inimica (agri), Cassiod. Var. 10, 26.—Absol., Isid. 4, 7, 4; 20, 2, 16.
ūmectātio, ōnis, f. (umecto), die Befeuchtung, Bewässerung, u. konkr. die Feuchtigkeit, oris nauseabilis, das Zusammenlaufen des Speichels im Munde, Cael. Aur. de morb. chron. 3, 2, 18: inimica (ag i), Cassiod. var. 10, 26, 2: absol., Isid. orig. 4, 7, 4; 20, 2, 16.
cibo et potu assumpto humectantur nervi, ex qua humectatione calor naturalis suscitatur
largis lacrimarum humectationibus facies suas irrigantes
propter humectationem nutrimenti
calefactio et siccatio est naturalis, humectatio vero et infrigidatio est accidentalis
tactus dolore cordis ‥ non sine oculorum humectacione que mente gerimus calamo reserare valemus
sicci montes Gelboe casum percipient roris et humectacionem pluvie
pannus laneus ‥ post plenam humettacionem, extensionem, constriccionem vel tenturacionem ejusdem ‥ contineat in longitudine xxiiij virgas