umectus
ūmectus (less correctly hū-), a, um, adj. [umeo],
- of a moist nature, moist, damp, wet (ante- and post-class. for umidus): terra exhalat auram atque auroram umidam, umectam, Pac. ap. Varr. L. L. 5, 4, 9, § 24: locus umectus, Cato R. R. 6, 3; Varr. R. R. 1, 24, 4; Lucr. 4, 634: sapor vini, Pall. Oct. 14, 18: qualitas caeli, id. 1, 16, 6.—Comp.: ventres umectiores, Macr. S. 7, 15 med.: nubes, Ap. Deo Socr. p. 47.—Sup.: mulier umectissimo est corpore, Macr. S. 7, 6 med.; 7, 10.
ūmectus (hūmectus), a, um (umeo), feucht, naß, locus, Cato u. Varro: caelum, Pallad.: umectiores nubes, Macr.: umectissimum corpus, Macr. – n. pl. subst., ūmecta, Feuchtigkeiten, Th. Prisc. 4. f. 317a
pars illa sepulcri ‥ cenosa, lutulenta, ac aliquantulum humecta parebat
humectus, madefactus
offert osculum humecto labio
tanta est autem aeris qui ibi est tenuitas quod homines illuc ascendentes ibidem durare non possent, nisi spongias humectas naribus applicarent, unde crassiorem et consuetum spiritum ducerent
~a,gibrec