uro
uro, to burn
they waged war by burning and laying waste
unlucky Dido is inflamed with passion
- I Lit.
- 1 In gen.: (sacer ignis) urit corpore serpens Quamcumque arripuit partem, Lucr. 6, 660: urere ne possit calor amplius aridus artus, id. 4, 871: calidum hoc est: etsi procul abest, urit male, Plaut. Most. 3, 1, 81 (612): urit odoratam nocturna in lumina cedrum, Verg. A. 7, 13: homines in usum nocturni luminis, Tac. A. 15, 44: picem et ceras alimentaque cetera flammae, Ov. M. 14, 533.—
- 2 In partic.
- a To burn up, destroy by fire, consume (syn. cremo): hominem mortuum, inquit lex in XII., in urbe ne sepelito neve urito, Cic. Leg. 2, 23, 58 Mos.; so XII. Tab. ib. 2, 24, 60: flamma cum corpora fulva leonum soleat torrere atque urere, Lucr. 5, 898 (902): in corpore si quid ejusmodi est, quod reliquo corpori noceat, id uri secarique patimur, Cic. Phil. 8, 5, 15: agros, Liv. 26, 21, 15: urbes hostium, Tac. H. 2, 12: superbas Carthaginis arces, Hor. Epod. 7, 6: Achaïcus Ignis Iliacas domos, id. C. 1, 15, 35; cf.: usto ab Ilio, id. Epod. 10, 13: ustis navibus, id. ib. 9, 8: neglectis urenda filix innascitur agris, id. S. 1, 3, 37: cum frondibus uritur arbos, Ov. M. 2, 212 et saep.: acanthi radices ustis laxatisque mire prosunt, burned, scorched, Plin. 22, 22, 34, § 76: a sole usti, id. 23, 4, 42, § 85: ecce sexus infirmus se uri perpetitur, Lact. 5, 13, 14: urbis hostium, Tac. H. 2, 12: praedas, id. A. 4, 48: regionem, Curt. 4, 9, 8; 4, 14, 2.—
- b Of encaustic painting, to burn in (very rare): picta coloribus ustis puppis, Ov. F. 4, 275: tabulam coloribus, id. ib. 3, 831.—
- B Transf.
- 1 To burn, i. e. to scorch, parch, dry up; to sting or pain acutely (syn. torreo): videmus ceteras partes incultas (terrarum), quod aut frigore rigeant aut urantur calore, Cic. Tusc. 1, 28, 69: cum Sol gravis ureret arva, Ov. M. 6, 339: terras (Sol), id. ib. 4, 194: campum (seges), Verg. G. 1, 77 sq.: solum (cicer), Plin. 18, 12, 32, § 124: vineas (fimum suillum), id. 17, 27, 46, § 258: urentes harenae, Hor. C. 3, 4, 31; v. Orell. ad h. l.: sitis usserat herbas, Ov. F. 4, 299: sitis arida guttur Urit, id. M. 11, 130: fauces urit sitis, Hor. S. 1, 2, 114: nec febribus uror anhelis, Ov. P. 1, 10, 5: pestilentia urens simul urbem atque agros, Liv. 10, 47, 6: dysenteria si urat, Plin. 28, 9, 33, § 128: calx urit, discutit, extrahit, burns, heats (when taken as a medicine), id. 36, 24, 57, § 180: uri, vinciri, ferroque necari, Sen. Ep. 37, 1: hae sunt, quarum Delicias et panniculus bombycinus urit, oppresses, Juv. 6, 260.—
- 2 To rub sore; to gall, fret, chafe, corrode: calceus ... si pede minor, uret, Hor. Ep. 1, 10, 43: si te gravis uret sarcina chartae, id. ib. 1, 13, 6: teneros urit lorica lacertos, Prop. 4 (5), 3, 23: uri virgis, Hor. S. 2, 7, 58: loris non ureris, id. Ep. 1, 16, 47: antiqua terebra urit eam partem quam perforat: Gallica excavat nec urit, Col. Arb. 8, 3: ut prensos urant juga prima juvencos, Ov. R. Am. 235. —
- 3 To pinch with cold; to nip, blast, wither: pernoctant venatores in nive, in montibus uri se patiuntur, Cic. Tusc. 2, 17, 40: Scythae continuis frigoribus uruntur, Just. 2, 2, 9: iis, quae frigus usserit, sunt remedio, Plin. 22, 25, 57, § 119; Ov. Tr. 3, 2, 8; id. F. 1, 680: urebant montana nives, Luc. 4, 52; Val. Fl. 2, 287.—
- II Trop., to burn, inflame, consume with passion; in pass., to burn, glow, be heated, be inflamed, be enamored; of love or lust: me tamen urit amor, Verg. E. 2, 68: Daphnis me malus urit, id. ib. 8, 83: vires urit videndo Femina, id. G. 3, 215: urit me Glycerae nitor, Urit grata protervitas, Hor. C. 1, 19, 5 sq.— Pass.: uritur infelix Dido, Verg. A. 4, 68: Hor. Epod. 14, 13; Ov. M. 1, 496; 3, 464; 7, 22; 13, 763 al.: meum jecur urere bilis, Hor. S. 1, 9, 66: ira communiter urit utrumque, id. Ep. 1, 2, 13.—Pass.: uror, seu, etc., Hor. C. 1, 13, 9.—Of envy: urit fulgore suo, Hor. Ep. 2, 1, 13.—
- B Transf.
- 1 To vex, annoy: uro hominem, I gall the fellow, Ter. Eun. 273; cf. pass.: id nunc his cerebrum uritur, Me esse hos trecentos Philippos facturum lucri, Plaut. Poen. 3, 5, 25 (770). —
- 2 In gen., to disturb, harass, annoy, oppress: eos bellum Romanum urebat, Liv. 10, 17, 1; cf. pass.: quo (bello) Italia urebatur, id. 27, 39, 9: labor aliquem urens, id. 36, 23, 5: captos legibus ure tuis, Ov. Am. 1, 8, 70: populum gravis urebat infesto mari annona, Vell. 2, 77, 1: urebat nobilem populum ablatum mare, Flor. 2, 6, 2.
B) übtr.: 1) austrocknen, ausdörren, versengen, brennen, brennend schmerzen, (cicer) urit solum, Plin.: urit lini seges campum, Verg.: fimum suillum urit vineas, Plin.: terras, solum, Ov.: sitis urit herbas, Ov.: sitis guttur od. fauces urit, Ov.: nec febribus uror anhelis, Ov.: dysenteria si urit, Plin. – 2) durch allzustarke Reibung brennen, reiben, abreiben, wund machen, ea (terebra) excavat, non urit, Colum.: calceus... si minor, uret, Hor.: si te forte meae gravis uret sarcina chartae, Hor.: lorica urit lacertos, Prop.: cum aculeus sagittae aut glandis abditae introrsus tenui vulnere in speciem urit, Liv. – 3) v. Kälte, Frost usw., versengen, verletzen, iis, quae frigus usserit, remedio sunt, Frostschäden, Plin.: ustus ab assiduo frigore Pontus, Ov.: nec nova per g lidas herba sit usta nives, Ov.: Scythae continuis frigoribus uruntur, haben zu leiden vom usw., Iustin.
II) bildl.: A) entzünden, entflammen, a) im üblen Sinne, v. einer Leidenschaft oder einer die Leidenschaft erregenden Person oder Sache, entflammen, martern, verzehren, Paffiv uri = entbrannt sein, brennen, glühen, verzehrt werden, amor urit me, Verg.: Daphnis me malus urit, Verg.: uritur infelix Dido, Verg.: quid in hospite ureris? bist du entbrannt für den G., Ov.: urit me Glycerae nitor, urit prava protervitas, Hor.: uror, seu tibi etc., Hor.: omnia haec mala, quibus uror torreor vexor, Arnob.: meum iecur urere bilis, Hor.: urit enim fulgore suo, erfüllt mit Neid, Hor.: quod urit invidiam, den Neid zur Marter macht, Liv. – uro hominem, ich ärgere ihn, Ter.; vgl. id nunc his cerebrum uritur, me esse etc., das ärgert sie, daß ich usw., Plaut. – b) im guten Sinne, zur Nachahmung entflammen, alqm avorum laudibus, Val. Flacc. 1, 446.
B) beunruhigen, drücken, beschweren, belästigen, belästigend heimsuchen, eos bellum Romanum urebat, Liv.: quo (bello) Italia urebatur, Liv.: Aetolos dies noctesque assiduo labore urente, Liv.: populum gravis urebat infesto mari annona, Vell.: pestilentia urens simul urbem atque agrs, Liv.: quidam in quaslibet aures quidquid illos urit (was sie drückt) exonerant, Sen.
- 1. (ver)branden; ➤ hominem mortuum ~; uri calore; ignis urit domos verteert; uri se patiuntur Indi laten zich door de zonnehitte verbranden;
- 2. verzengen, vernietigen, verwoesten [agros; urbes hostium; naves]; ➤ bellum urendo gerere;
- 3. (Ov.) (als t.t. v.d. schilderkunst) (a) (kleuren) inbranden, opbrengen [colores]; (b) schilderingen inbranden [tabulam coloribus];
- 4. (poët.; postklass.) (als vuursignaal of ter verlichting) (ver)branden [picem; ceras; cedrum];
- 5. (med. t.t.) uitbranden [vulnera];
- 6. (metaf.) (poët.; postklass.) uitdrogen, verdorren, verzengen [solum; arva; campum]; ➤ sitis fauces urit; febribus uri verteerd worden;
- 7. (poët.; postklass.) (v.d. vorst) doen bevriezen; pass. bevriezen; ➤ herba per nives usta; ustus ab assiduo frigore Pontus dichtgevroren;
- 8. doen schrijnen, knellen; ➤ lorica urit lacertos; loris ~ geselen; sarcina urit;
- 9. (v. emoties) doen ontvlammen, doen ontbranden, verteren; ➤ ira (amor) urit alqm; — pass. ontvlamd zijn, branden, verteerd worden: uritur infelix Dido; uri in alqo verliefd zijn op iem.;
- 10. kwellen, verontrusten, plagen; ➤ pestilentia urbem urens; eos bellum urebat; dies noctesque assiduo labore urente.
燒。晾乾。難爲。甚私爱。Urunt culta capellae 山羊大害莊稼。Urit atrox dea 兇女神大怒。Uri 甚熱愛。Uri virgis 被打棍。
Suggest a Translation
See an image
- VAS-, to burn: nocturna in lumina cedrum, V.: picem, O.—To burn up, destroy by fire, waste by burning, reduce to ashes, consume: hominem mortuum: agros, L.: arces, H.: urenda filix, H.: cum frondibus uritur arbos, O.: uritur (Gallia): regionem, Cu.—To burn, scorch, parch, dry up, sting, pain: partes (terrarum) incultae, quod urantur calore: cum sol ureret arva, O.: urentes harenae, H.: pestilentia urens urbem atque agros, L.—Of encaustic painting, to burn in: picta coloribus ustis puppis, O.: tabulam coloribus, to paint encaustically, O.—To rub sore, gall, fret, chafe, corrode: calceus . . . si pede minor, uret, H.: loris non ureris, H.: ut prensos urant iuga prima iuvencos, O.—To pinch with cold, nip, blast, wither, frostbite: pernoctant venatores in nive in montibus; uri se patiuntur: Nec per gelidas herba sit usta nivīs, O.—Fig., to burn, inflame, consume, fire, heat, set on fire, kindle: Me tamen urit amor, V.: Urit me Glycerae nitor, H.: Uritur infelix Dido, V.: meum iecur urere bilis, H.: Urit fulgore suo qui praegravat, etc., excites envy, H.—To vex, annoy, gall, disturb, harass, oppress: hominem, T.: eos bellum urebat, L.: captos legibus ure tuis, O.
-
…forte viator vel nimis admovit vel iam sub luce reliquit, sic deus in flammas abiit, sic pectore toto uritur et sterilem sperando nutrit amorem. Spectat inornatos collo pendere capillos et quid, si comantur ait. Videt igne…
Ovid, Metamorphoses
-
…non tantum ut vulgus amicam, sed pater ut gnatos diligit et generos. nunc te cognovi quare etsi impensius uror, multo mi tamen es vilior et levior. qui potis est inquis. quod amantem iniuria talis cogit amare…
Catullus, Carmina
-
…magis suspicionem. Cur Rogas Scin si quando illa mentionem Phaedriae Facit, aut si laudat, te ut male urat. Sentio. Id ut ne fiat haec res sola est remedio. Ubi nominabit Phaedriam, tu Pamphilam Continuo…
Terence, Eunuchus
-
…Quidum Quia tristis es. Nihil equidem. Ne sis sed quid videtur Hoc tibi mancipium Non malum hercle. Uro hominem. Ut falsus animi est Quam hoc munus gratum Thaidi arbitrare esse Hoc nunc dicis, Eiectos hinc nos…
Terence, Eunuchus
-
…veris perque hiemes aestusque et inaequalis autumnos et breve ver spatiis exegit quattuor annum. Tum primum siccis aer fervoribus ustus canduit, et ventis glacies adstricta pependit. Tum primum subiere domus domus antra fuerunt et densi frutices et vinctae…
Ovid, Metamorphoses
-
…cum se consuetudine reclinaverunt, infirmas arbores pondere adfligunt atque una ipsae concidunt. Tertium est genus eorum, qui uri appellantur. Hi sunt magnitudine paulo infra elephantos, specie et colore et figura tauri. Magna vis eorum est…
Julius Caesar, Gallic War
-
…id est voluptate. At enim hic etiam dolore. At eum nihili facit ; ait enim se, si uratur, Quam hoc suave dicturum. qua igitur re ab deo vincitur, si aeternitate non vincitur in qua quid…
M. Tullius Cicero, de Finibus Bonorum et Malorum
-
…, quod quidem, ut habet se res, me tamen plaudente dicit, nullum sapienti esse tempus, etiamsi uratur torqueatur secetur, quin possit exclamare quam pro nihilo puto cum praesertim omne malum dolore definiat bonum voluptate, haec…
M. Tullius Cicero, Tusculanae Disputationes
-
…civium bonus ille vir vexetur, rapiatur, manus ei denique adferantur, effodiantur oculi, damnetur, vinciatur, uratur, exterminetur egeat, postremo iure etiam optimo omnibus miserrimus esse videatur, contra autem ille improbus laudetur, colatur…
M. Tullius Cicero, De Republica
-
…exercebit, inplorabit, ferre non posse clamabit. consuetudinis magna vis est pernoctant venatores in nive in montibus ; uri se patiuntur Indi ; pugiles caestibus contusi ne ingemescunt quidem. sed quid hos, quibus Olympiorum victoria consulatus ille…
M. Tullius Cicero, Tusculanae Disputationes