vacantivus
vacantīvus, a, um (vaco), dienstfrei, iure iurando se astrinxit, ne quem ascriptum (überzähligen Beamten), id est vacantivum haberet, Lampr. Alex. Sev. 15, 3 P. (Jordan vacantem).
văcantīvus, a, um, surnuméraire : Lampr. Al. Sev. 15, 3.
vacat. Suidas :
Βακαντίβος, σχολαστής, μὴ παραμένων τῷ πράγματι αὐτοῦ.Ita vocem hanc usurpat Synesius Epist. 67. ad Theop. ubi de Episcopis qui vagi et errabundi sedes suas deserebant, otio indulgentes. Lampridius in Severo :
Jurejurando deinde constrixit, ne quem adscriptum, id est Vacantivum haberet, ne annonis Rempublicam gravaret.Ubi Casaubonus legit,
ne quem adscriptitium, id est, vacantem haberet. Vide Vacantes et Vacivus.