vecors
vecors, destitute of reason, senseless, silly, foolish, mad, insane
vē-cors (vāecors), cordis, adj. [cor],
- destitute of reason; senseless, silly, foolish; mad, insane (syn.: excors, delirus, vesanus): aliis cor ipsum animus videtur: ex quo excordes, vaecordes concordesque dicuntur, Cic. Tusc. 1, 9, 18; cf.: vecors est turbati et mali cordis, Fest. p. 372 Müll.: ego te non vaecordem, non furiosum, non mente captum, non tragico illo Oreste dementiorem putem? Cic. Pis. 20, 47; Liv. 4, 50, 4; 4, 49, 11; Ov. M. 5, 291; Hor. S. 2, 5, 74: scelere et metu vecors, Tac. H. 2, 23: pavidi vecordesque in primam pugnantium aciem procurrunt, Just. 24, 8, 3; also: deformis habitu more vecordium in publicum evolat, id. 2, 7, 10: mens, Cic. Sest. 55, 117: impetus prope vecors, Liv. 7, 15, 3: pertinacia, Val. Max. 9, 2, 4.—Comp.: vecordior, Aur. Vict. Caes. 40 med.—Sup.: istius vaecordissimi mentem terrebant, Cic. Dom. 55, 141; Ap. Apol. p. 274, 31.
vēcors (vaecors), cordis, Abl. cordī, Genet. Plur. cordium (2. ve u. cor), aberwitzig, wahnwitzig, unsinnig, der Besinnung beraubt, verrückt, auch frevlen Sinnes, tückisch (δολῶπις), a) v. Pers. usw., verb. vecors et prope hebes, Aur. Vict.: vecordes sine colore, Cic.: conscientiā vecordes, Tac.: vecors de tribunali decurrit, Liv.: cum ille furibundus incitatā illā vecordi mente venisset, Cic.: more vecordium in publicum evolat, Iustin.: agrestibus parentibus vecordior, Aur. Vict.: iste vecordissimus, Cic. u. Apul. (u. so Kompar. u. Superl. bei Rhemn. Palaem. 536, 20 K. ohne Beleg). – b) v. Lebl., bes. v. Zuständen u. Eigenschaften: impetus, Liv.: vox, Liv.: facundia, Tac.: pertinacia, Val. Max.
sed tamen insanum vexat dementia cordis, / dum rotat in giro vecors vertigine membra
talis ‥ est tristitia Herodis qualis paenitentia Pharaonis et Judae, quorum quisque facinora sua postquam accusante conscientia invitus prodidit ~s aumentavit
vegros [l. vecors ], demone [l. demens ], insanus
tu vechors et semichors!
si quis ~s aut invidus vi vel clam quandoque minuere seu temerare vel auferre ausus fuerit(
insipientes aut ~des
decet ‥ ut sicut tumidos et ~des vicisti fortitudine, sic humiliatis et penitentibus parcas mansuetudine
obviare ‥ principiis aut rebus per se notis sive de his ambigere insensati est aut ~dis sive (quod deterius est) criminosi
canino dente apud plurimos aulicorum eorum praeconia praesumebat rodere, ~dique in calumnia ipsorum duci talia proferre
et quod ~dius fuit illa concio Lombardica ‥ que compulit sagittarios refugere numquam campum pecierunt nec de equis descenderunt
in proverbiis mulier illa procax et pertinax ‥ ornatu meretricio et luxu lenocinante ~dem [gl.: stultum ] juvenem pellexisse ‥ describitur
verum doctrina heretica, quemcumque incautum repperit et ~dem, hunc decipere temptat
suspecta est mihi talis platea, in qua mulier tam varia et versipellis blanditiarum suarum insidias ~di machinatur juveni [cf. ]Prov. vii 7
o ~des filii hominum, nondum vobis lux tante claritatis infulsit et ad vocem tanti tonitrui obdormitis adhuc?
placent ~dibus frivola de longinquo
tanquam princeps ~s ad bellandum profectus, videns hostium cuneos, mox exterritus, ut solum se salvet fugiat
falsi presbiteri qui dicunt quod idem Thomas [sc. Cantuariensis ] pacienter sustinuit mortem suam coram altari menciuntur quia tanquam falsus ~s proditor, fugiendo, occisus fuit in ostio ecclesie
hic ~s, A.cowharde
vēcors (11) (væc-), dis (ve, cor), ¶ 1 extravagant, insensé : Cic. Tusc. 1, 18 ; Pis. 47 ; Sest. 117 ; vecordissimus Cic. Domo 141 ¶ 2 fourbe, perfide : Fest. 372.
vēcors or vaecors cordis, adj.with sup.
- ve+cor, destitute of reason, senseless, silly, foolish, mad, insane: cor . . . ex quo excordes, vaecordes concordesque dicuntur: vecors de tribunali decurrit, in a frenzy, L.: scribet mala carmina vecors, H.: istius vaecordissimi mens.