vectatio
vectātĭo, ōnis, f. [vecto],
- a carrying or being carried, a riding (post-Aug.): vectatio et iter reficiunt animum, Sen. Tranq. 17, 8: assidua equi post cibum, Suet. Calig. 3.—Also in act. sense, a carrying or bearing: sarcinae, Aug. Civ. Dei, 22, 8, 11.
vectātio, ōnis, f. (vecto), das Getragenwerden, Reiten, Fahren equi, Suet. Cal. 3, 1. Th. Prisc. 2, 21. fol. 308 (a): vectatio iterque vigorem dabunt, Sen. de tranqu. anim. 17, 8 (15, 4): illius piae sarcinae vectatione repente sanata est, Augustin. de civ. dei 22, 8, 12. p. 575, 2 D.2: Plur., Cassiod. var. 5, 41, 3.
credere se quod pie sarcine ~o ad promerendam salutem magno accederet emolumento
homines et animalia ita passim exagitabat ut ab eis regalibus ~onibus summagia fieri exigeret
hunc solum [equum ] sibi sufficere, quam diu vivebat, licet ad ~ionem sui plures suppeterent, arbitrabatur
aliquando ~io iterque et mutata regio vigorem dabunt convictusque et liberalior potus
vectātĭō, (15) ōnis, f. (vecto), ¶ 1 action dʼêtre transporté [en voiture, en litière] : Sen. Tranq. 17, 8 ; assidua equi Suet. Cal. 3, habitude de monter à cheval] ¶ 2 action de transporter : Aug. Civ. 22, 8, 11.