venatorius
venatorius, of a hunter, for the chase
vēnātōrĭus, a, um, adj. [venator],
- of or belonging to a hunter or to the chase, hunter's, hunting-: galea, Nep. Dat. 3: culter, Suet. Aug. 19 fin.; id. Claud. 13: instrumentum, Plin. Ep. 3, 19, 3; Dig. 48, 19, 8.
vēnātōrius, a, um (venator), zum Jäger od. zur Jagd gehörig, weidmännisch, Jäger-, Jagd-, galea, Nep.: culter, Suet.: arma, Sen.: instrumentum, Jagdgerät, Plin. ep.: munera, Arnob.: habitus, Vopisc.: ludus (im Zirkus), ICt.
augebantur externae clades domesticis motibus, quod hujuscemodi tam crebris direptionibus vacuaretur omnis regio totius cibi baculo, excepto ~iae artis solacio
in omni ~ia arte industrius venator incessabiliter laborat non in vanum
scripta est in illa ~ia villa quae Saxonicae [sic ] diciturBicanleag
villani captatorias sepes piscium et alias ~ias instaurare ‥ debebant
nullus intra contiguum cimiterium vel avem ~iam advexit vel quadrupedes induxit
cum ‥ ecclesiam Sancti Avani ‥ intrasset et minus caute in eadem cum canibus ~iis ‥ pernoctasset
vēnātōrĭus, (13) a, um (venator), de chasse, de chasseur : Nep. Dat. 3, 2 ; Suet. Aug. 19.
vēnātōrius
adj.
- venator, of a hunter, for the chase: galea, N.