venatrix
venatrix, a huntress
Frieze-Dennison Vergil
vēnātrīx, īcis, f.: a huntress, 1.319; adj., 11.780. (vēnor)
vēnātrix, īcis, f. [venator],
- a huntress, Verg. A. 1, 319; 9, 178 Heyne.—As adj.: venatrix dea, i.e. Diana, Ov. M. 2, 454; cf. id. ib. 2, 492; called also puella, Juv. 13, 80: canis, Mart. 11, 69, 2.—Trop.: venatrix sane optima, non ferarum, sed libidinum, Ambros. Virg. 3, 2, 6.
vēnātrīx, trīcis, f. (Femin. zu venator), I) die Jägerin, Verg. Aen. 1, 319 u.a. Ov. met. 2, 492. Serv. Verg. Aen. 2, 591: vom Jagdhund, Mart. 11, 69, 2. – attrib. = jagend, puella, Diana, Iuven. 13, 80. – II) bildl., die Erstreberin, Cassiod. var. 6, 16, 3: venatrix sane optima non ferarum, sed libidinum, Ambros. de virgg. 3, 2. no. 6.
mulieres ‥ juxta montem Armeniae nascuntur ‥ quae sibi, dum ~ices sunt, tigres et leopardos et rapida ferarum genera pro canibus nutriunt
et vaga venatrix rimabor lustra ferarum
Virgilius fingit in habitu virginis ~icis Venerem Enee occurrisse
ostentatio vana, / fame venatrix
venatrixque virum molles, sua retia, cultus / tendit
qui predas aptat venatrici leene, / catuli cujus epulis adimplentur
vēnātrīx, (14) īcis (venator), adj. f. , qui chasse, chasseresse : Virg. En. 1, 319 ; canis Mart. 11, 69, 2, chienne de chasse || [fig.] qui recherche : Ambr. Virg. 3, 2, 6.
vēnātrīx īcis, f
- venator, a huntress: umeris suspenderat arcum Venatrix, V.: Venatrix metu venantum fugit, O., Iu.