About Report a problem

Menu

victus

victus2, that which sustains life, means of living, sustenance, nourishment, provisions, victuals

BWL

maior pars victus eorum in lacte et carne consistit
the greater part of sustenance consists of milk and meat
victus regius
sustenance fit for a king

Frieze-Dennison Vergil

vīctus, ūs, m.: a living; nourishment, sustenance, food, 1.214. (vīvō)

Could not find victibus in Logeion dictionaries.

victibus Noun: masculine dative plural, Noun: masculine ablative plural of victus2

See victibus in Morpho

victus, a, um, Part. of vinco.
victus, ūs (ante-class. collat. form of the gen. sing. victuis, Varr. ap. Non. p. 494, 11: victi, Plaut. Capt. 4, 2, 75 (855); also cited ap. Non. p. 484, 10), m. [vivo].
  • I That upon which one lives; sustenance, nourishment, provisions, victuals: tenuis victus cultusque, Cic. Lael. 23, 86: tenuissimus, id. Fin. 2, 28, 90; id. Quint. 15, 49; id. Tusc. 5, 34, 99; id. Off. 1, 4, 12; Caes. B. G. 6, 22; 6, 23 fin.; Hor. S. 1, 1, 98; 2, 2, 53; dat. victu, Lucil. ap. Gell. 4, 16, 6; Verg. G. 4, 158.— Plur., Plaut. Mil. 3, 1, 142 (737); Cic. Fin. 5, 4, 10; Ov. M. 15, 104 al.—
    • B In jurid. lang., necessaries of life, inclusive of clothing, Dig. 50, 16, 43; 50, 16, 44.—
  • II A way of life, mode of living, with reference to the necessities of life (class.; cf. vita): in victu considerare oportet, apud quos et quo more et cujus arbitratu sit educatus, etc., Cic. Inv. 1, 25, 35: consuetudo victūs, manner of living or subsisting, Caes. B. G. 1, 31: quali igitur victu sapiens utetur? Hor. S. 2, 2, 63.—Esp., with vita: Gaius Tuditanus, omni vitā atque victu excultus atque expolitus, Cic. Brut. 25, 95: ego autem nobilium vitā victuque mutato mores mutari civitatem puto, id. Leg. 3, 14, 32: splendidus non minus in vitā quam victu, Nep. Alcib. 1, 3.

Saved

Recent