viratus
vĭrātus, a, um, adj. [vir],
- of a manly spirit, manly: vir, Varr. ap. Non. p. 187, 15; Vulg. Ecclus. 28, 19.
vĭrātus, ūs, m. [vir],
- manly conduct, manliness, Sid. Ep. 7, 9.
1. virātus, a, um (vir) = ἀνδρεῖος, männlich gesinnt, Vulg. Sirach 28, 19. – Varro sat. Men. 300 B. (p. 167, 1 R.) jetzt viraceus.
2. virātus, Abl. ū, m. (vir), das männliche Betragen, bono viratu aemulis suis magis prodesse cupiens, quam placere, Sidon. epist. 7, 9, 22.
3. virātus, ūs, m. = seviratus (w.s.), Corp. inscr. Lat. 2, 3335.
~us ‥ i. virilis et fortis vel viro honoratus
~us, fortis et animosus vel uxoratus
habetur ‘mulieres ~as’ [] secundum Grecum et secundum veritatem Sirach xxviii 19
strangg ‥ virit' [v. l. ~us ]
1 vĭrātus, a, um (vir), qui a des qualités viriles : Vulg. Eccli. 28, 19.
2 vĭrātŭs, ūs, m. , qualités dʼun homme : Sid. Ep. 7, 9.
Bono Viratu æmulis suis magis prodesse cupiens, quam placere.
Virilis, fortis, vel viro honoratus
ornatus.
Lingua tertia mulieres Viratas ejecit, etc.Edit. Gr.
Viratas, id est, viriles, vel Viratas de fide thori, vel Viratas, viro hærentes semper.