virectum
virectum , ī, n.: a green or grassy spot; a lawn or meadow, 6.638. (vireō)
vĭrectum (less correctly vĭrētum), i, n. [vireo],
- a place overgrown with grass, a green place, greensward, sod, turf: viretum, ἀνθῶν τόπος, Gloss.; mostly in plur.: virecta nemorum, Verg. A. 6, 638: amoena virecta, of Paradise, Prud. Cath. 3, 101: latissima, Apol. M. 4, p. 143, 2: patentia, id. ib. 8, p. 209 fin.; 10, p. 263, 24.—
- II Transf., greenness, in gen.: Scythidis (i. e. smaragdi), Mart. Cap. 1, § 67.
virectum (weniger gut virētum), ī, n. (*virex [v. vireo], wie frutectum v. frutex), I) die grüne-, mit Gras bewachsene Stelle, der grüne Platz, α) Sing., Isid. orig. 17, 6, 2; vgl. Gloss. II, 528, 28 ›virectum, ἀνθῶν τόπος‹. – β) Plur.: virecta nemorum, das Grün der Haine, Verg. Aen. 6, 638: amoena virecta, das Paradies, Prud. cath. 3, 101. – laetissima virecta, Apul. met. 4, 2: patentia virecta, ibid. 8, 18: mons consitus virectis, ibid. 10, 30: per virecta Tempe, Fulg. myth. 1. praef. p. 12 M. – II) übtr., Plur. virecta, das Grün des Smaragdes, Mart. Cap. 1. § 67. – ➳ Über die in den besten Hdschrn. u. Ausgaben u. in den Not. Tir. 5, 84 sich findende Schreibung virecta (nicht vireta) s. Muncker Fulg. myth. 1. praef. p. 12. Oudend. Apul. met. 4, 2. p. 238. Wagner Orthogr. Vergil. p. 481; auch in Inschrn., zB. Corp. inscr. Lat. 14, 2065.
omnipotens genitor ‥ / ‥ / pallida purpureo pingis qui flore virecta
[equus ] ~a herbarum avidius carpere coepit
tunc vireta floribus et volatilia cantibus ‥ resultant
per prata vel campestria vireta ‥ omni ‥ herbarum ac florum ‥ varietate vernantia
passerem ‥ vidit ‥ per herbarum amena ~a ‥ volitare
~um, locus viriditatis, quod et ‘viretum’ dicitur
vĭrectum, (16) ī, n. (vireo), endroit verdoyant, partie gazonnée : Virg. En. 6, 638 ; Apul. M. 4, 2 ; 8, 18 ; 10, 30 || [fig.] vert, couleur verte : Capel. 1, 67.