vitabundus

vītābundus, a, um, adj. [vito],

• shunning, avoiding, evading (rare; not in Cic. or Caes.).
• • • • • α With acc.: vitabundus classem hostium, Sall. Fragm. ap. Non. p. 186, 17 (id. H. 3, 19 Dietsch): Hanno vitabundus castra hostium consulesque, Liv. 25, 13, 4. —
        • β Absol.: vitabundus per saltuosa loca exercitum ductare, Sall. J. 38, 1: inter tela hostium vitabundus erumpit, id. ib. 101, 9; Tac. H. 3, 37.

vītābundus, a, um (vito), immer und immer meidend, -ausweichend, -zu entgehen suchend, absol., vitabundus erumpit, Sall.: Vespasiani nomen suspensi et vitabundi circumibant, Tac. – m. folg. Acc., quasi vitabundi aut iacientes tela, Sall.: vitabundus classem hostium ad oppidum pervenit, Sall. fr.: vitabundus castra hostium, Liv. – ➳ vitabundus, metuens, Gloss. IV, 426, 6.

vitabundus [CL] 1 that takes evasive action. quem [sc. cespitem] posti affixum sinuosis anfractibus ignis ~us effugit W. Malm. GR I 49. 2 (in gl.). ~us, -a, -um, i. vitabilis Osb. Glouc. Deriv. 597.

vītābundus, (14) a, um (vito), qui cherche à éviter, aliquid, aliquem, qqch., qqn : Sall. d. Non. 186, 17 ; Liv. 25, 13, 4 || [abs^t ] vitabundus erumpit Sall. J. 101, 9, il se fraie un passage pour sʼéchapper.

vitabundus , a, um. adj.
力免者。宜避者。

Suggest a Translation
See an image

vītābundus adj.

• vito, shunning, avoiding, evading: vitabundus erumpit, S.: castra hostium, L.