vitulamen
vītŭlāmĕn, ĭnis, n. [vitulor],
- a shoot, sucker, sprig, Ambros. Ep. 37, 57.—Trop., Vulg. Sap. 4, 3.
vitulāmen, inis, n. = μοσχεύματα, die Wurzelsprößlinge, Räuber, Ambros. epist. 37. no. 37: bildl., Vulg. sapient. 4, 3.
radices altas vitulamina spuria non dant [], / et fundamentum non statuunt stabile Sap. iv 3
habeat ‥ bisacutam ad eradicandum vepres ‥ et ~ina spuria [gl.: ]verges bastarz, branches baustars, greffes bastards
vitiorum propagines ‥ succide maturius, ne ~ina, que nunquam fructificant, surculis incisionis sua prepediant incrementa
quod non dant radices altas spuria vitullamina(
cupientes ‥ radicem que talia germinat †vitulannam [l. vitulamina ] ‥ a segete nostri regiminis extirpare
non ut spuria vitulamina, sed velut cedrus alta, per eas [sc. undecim millia virginum ] elevatur Anglia
syun of a tre , ~en ‥ surcule
~en a vite dicitur illa planta bastarda sive spuria et infructuosa que nascitur a radice vitis sive alias
hoc ~en est planta vite inf‥
a wicker , vitiligo, vimen, ~en
debitas ei ferians exequias et sacra ~ina faciens, non omentis pinguibus, sed justis bone voluntatis affectibus illustrata(
vĭtŭlāmen, ĭnis, n. , pullulement de rejetons : Ambr. Ep. 37, 36.
Multigena autem impiorum multitudo, non erit utilis, et spuriaUbi edit. Gr. :Vitulamina non dabunt radices altas.
Καὶ ἐκ νόθων μοσχευμάτων οὐκ δώσει ῥίζαν εἰς βάθος.Quo loco vox