About Report a problem

Menu

vocitare

vocitare [CL] 1 to call (by a name or designation), to name or term. astrorum quoque situs, quae lingua Argivorum hyadae dicuntur ‥ et quas Romulea latinitatis antiquitas Suculas ~avit Aldh. Met. 3; c770 in viam publicam usque sambucin [v. l. sambucum] quam ~ant Ellentrow CS 200; nomine, tuque piger, recto vocitaris ‘Iorvet’ / pervertens ‘iornum’ falso sintagmate verum Altercatio 55; 938 (11c) dabo ‥ sex perticas ubi incolis vocit[at]ur Hrocastoc CS 723; 11‥ juxta Origenis suspicationem opinari illam ‥ ‘Salome’ proprio nomine ~ari H. Bos. Ep. 1. 1417B; magister discipulum ‥ nequam et versutum et ‥ scelerosissimum ~are solebat Gir. SD 84; in villa ~ata Daunne Herrison Abbr. Chr. 12. 2 to call, invoke (insistently). virgo illa quam moriens vocabat ‥ ipso quo ~ata est die de hac luce subtracta ‥ est Bede HE IV 8 p. 221; ast pueri genibus flexis pietate vicissim / ad veniam Patris Procerem vocitare parabant Æthelwulf Abb. 347; sancti medii pavimenta sacelli / servantes colitant per tempora cuncta maniplis / innumeris; ningent vocitati ad vota piorum Ib. 443. 3 to shout, yell, cry (out). si ‥ vulgus conspiceret nostri habitus virum, quasi intueret lupum inter oves, sic vociferatus [MS: vocitatus] est Byrht. V. Osw. 444; tantus doloris impetus cor ejus ‥ invasit quod ‥ stridulis vocibus altissimis ~are ac dire clamare consuevit ‥ illum tam horrende fremere, stridere ‥ videbant R. Cold. Cuthb. 44 p. 90. 4 ? to proclaim. sancta salutavit crux Christi pontificantem. / per vatem dantem tibi carmina te vocitavit Garl. Mor. Scol. 304.

Saved

Recent