vociferatio
vociferatio, a loud calling, clamor, outcry, vociferation, declamation
vōcĭfĕrātĭo, ōnis, f. [vociferor],
- a loud calling, clamor, outcry, vociferation, Cic. Verr. 2, 5, 60, § 156; id. Clu. 10, 30; id. Rosc. Am. 5, 12; Auct. Her. 3, 12, 22; Petr. 14; Quint. 2, 10, 8; Suet. Claud. 36 al.
vōciferātio, ōnis, f. (vociferor), das Geschrei, Gekreisch, die laute Klage, Cic. u.a.: muliebris, Cornif. rhet.
inrationabilis populi et superborum principum unanimem ‥ consensum et rabidam ~onem
talia dum crebra ~one perstreperet, regina horrebat ‥ ad redivivum mortuum accedere
fit ingens in urbe ~o civium, horribilisque turbatio, et concursus omnium
cum magna suorum ‥ lamentatione miserabilique sub barbara quadam ~one utriusque sexus hominum ‥ clamore
vereor quod ‥ insipienter ‥ piis auribus ‥ importunas ingeram ~ones
cum clangore tubarum et ~one clochbulgiarum, tinnitu pelvium, sonitu cimbalorum
David ‥ cujus tanta ~o tanta jubilatio tantaque modulatio auditur in psalmis
hostiam ~onis optulerunt domino [cf. ]Psalm. xxvi 6
si quis furi obviabit et gratis eum sine ~one dimiserit ‥(
sine clamore; (
sine exclamatione
vōcĭfĕrātĭō, (12) ōnis, f. (vociferor), clameurs, vociférations : Cic. Verr. 2, 5, 156 ; Clu. 30 ; Quint. 2, 10, 8 ; Suet. Claud. 36.
Qui furem plegiatum dimiserit, qui ei obviaverit, et gratis sine Vociferatione dimiserit, etc.
vōciferātiō ōnis, f
- vociferor, a loud calling, clamor, outcry, vociferation, declamation: vociferatione uti.