vocifico
vōcĭfĭco, āre, v. n. and a. [vox-facio], to cry aloud, utter a loud cry, proclaim (ante- and post-class.).
- I Neutr.: (apes) a se eiciunt fucos, quos vocificantes persequuntur, Varr. R. R. 3, 16, 8.—
- II Act.: cujus vim Demosthenis orationes vocificant, Gell. 9, 3, 1.
vōcifico, āre (vox u. facio) = vociferor, sich hören lassen, v. den Bienen, Varro r.r. 3, 16, 8: auch mit dem Acc., bekanntmachen, anzeigen, Gell. 9, 3, 1.
vōcĭfĭcō, āre (vox, facio), ¶ 1 intr., faire grand bruit [en parl. des abeilles] : Varro R. 3, 16, 8 ¶ 2 tr., annoncer à haute voix : Gell. 9, 3, 1.
- 1. harde geluiden maken, zich laten horen;
- 2. luid en duidelijk verklaren (m. aci.).