Δίνδυμος Save DGE Bailly 2024 Δίνδῠμος -η, -ον dindimeo, de Díndimon (cf. Δίνδυμον 2) σφυρὰ Δίνδυμα πέτρης Nonn.D.48.241, cf. Διδυμήϊος. Δίνδυμος [ῠ] adj. seul. au neutre sg. Δίνδυμον, Orph. Arg. 555 et plur. Δίνδυμα, Nonn. D. 48, 241, du mt Dindymon.