Φαληρεύς

Φαληρεύς, έως (ὁ) [ᾰ] habitant de Phalère, Hdt. 5, 63, etc. ||

➳ Dans les inscr. att. (4e siècle av. J.-C.) acc. sg. Φαληρέϳα, v. Meisterh. p. 36, 1 ; au plur. Φαληρέες (p. Φαληρέϳες), CIA. 2, 943 (325 av. J.-C.) ; v. Meisterh. p. 110, note 1009.

Étym. Φάληρον.