αἰσυητήρ
αἰσῡητήρ, ῆρος, ὁ,
- v.l. for αἰσυμνητήρ (q. v.), Il. 24.347, expl. as ἐντρεχής, νεανίας, or νομεύς (Nic.); cf. pr. n. Αἰσῡήτης in Il.
1 pastor, porquero Nic.Fr.125S., Zonar.99.16C.
2 según interpr. de los gram. a lecturas antiguas de αἰσυμνητήρ en Il.24.347 príncipe, gobernante, regente Apio ad Hom.14
• varón joven, joven en la plenitud c. ref. a la hermosura, el vigor y la felicidad, Apollon.l.c., Hsch., Sch.l.c.
αἰσυητήρ, [ῡ], königlich, v.l. Il. 24.347 αἰσυητῆρι für αἰσυμνητῆρι, Apoll. Lex.Hom. 16.8. Vgl. den Namen αἰσυήταο γέροντος (διοτρεφέος) Il. 2.793, 13.427.
αἰσυητήρ : see αἰσυμνητήρ.