βαρβαρισμός
βαρβαρισμός, barbarism
βαρβᾰρ-ισμός, ὁ,
- use of a foreign tongue or of oneʼs own tongue amiss, barbarism, Arist. Po. 1458a26, Diog.Bab.Stoic. 3.214, Ph. 1.124, Plu. QConv. 2.731e; μιᾶς λέξεως κακία ὁ β., ἐπιπλοκῆς δὲ λέξεων ἀκαταλλήλων ὁ σολοικισμός A.D. Synt. 198.7.
I incorrección lingüística, barbarismo Arist.Po.1458a26, Diog.Bab.Stoic.3.214, de una traducción de los LXX en griego incorrecto, Ph.1.124, cf. Luc.DMort.20.10, Sch.Er.Il.11.441, Lyd.Mag.3.32, Isid.Etym.1.32.2
• unido al solecismo, Plu.2.731e, A.D.Synt.198.7, S.E.M.1.210, 215, 231, D.L.7.59, Philostr.VS 541.
II
1 partidismo pro-persa, SEG 22.506.9 (Quíos IV a.C.).
2 estado de barbarie, barbarie en la época entre Adán y Noé, Epiph.Const.Anac.1 (p.162.6), de las religiones paganas, Epiph.Const.Haer.80.10 (p.495.6).
βαρβαρισμός, οῦ (ὁ) [ᾰρι]
1 langage inintelligible comme serait une langue étrangère, Arstt. Poet. 22, 4 et 6 ; Luc. D. mort. 10, 10, etc. ||
2 barbarisme, Gramm. (cf. βαρβαρόλεξις).
Étym. βαρβαρίζω.
βαρβαρισμός, ὁ, eigtl. das Reden einer fremden Sprache, das Reden oder Schreiben einer Sprache nach Art eines Fremden, dah. Sprachfehler, fehlerhafter Ausdruck, Arist. poet. 22 ; Luc. D.Mort. 10.10 Gramm.
βαρβαρισμός
from βαρβαρικός
βαρβαρίζω
- barbarism, Arist.