βαρβαρόφωνος
βαρβαρόφωνος, speaking a foreign tongue
βαρβᾰρό-φωνος, ον,
- speaking a foreign tongue, Κᾶρες Il. 2.867; of the Persians, Orac. ap. Hdt. 8.20, 9.43.
- II speaking bad Greek, Str. 14.2.28.
1 de jerga ininteligible, de lengua extranjera o bárbara
Κᾶρες
Ἕλλην β.
Ἰνδίς
•
οἱ Ἠλεῖοι καὶ οἱ Κᾶρες, ὡς τραχύφωνοι καὶ ἀσαφῆ τὴν φωνὴν ἔχοντες
2 que habla mal el griego, que habla con barbarismos Str.14.2.28, cf. quizá Hsch.
βαρβαρό·φωνος, ος, ον [ᾰρο]
1 qui parle une langue étrangère, Oracl. (Hdt. 8, 20 ; 9, 43) ; p. suite, qui parle comme un étranger, c. à d. au parler rude, en parl. des Cariens, Il. 2, 867 ||
2 qui parle mal le grec, Str. 663.
Étym. β. φωνή.
βαρβαρόφωνος, (φωνή),
1) hart, rauh sprechend, Il. 2.867 Καρῶν βαρβαροφώνων, Scholl. Aristonic. ἡ διπλῆ, ὅτι Θουκυδίδης (1.3) λέγει τὴν ὀνομασίαν τῶν βαρβάρων νεωτερικὴν εἶναι. ἐλέγχεται δὲ ἐντεῦθεν ; vgl. Lehrs Aristarch. 233 Sengebusch Homer. diss. I p. 141 ; – eine ausländische, fremde Sprache redend, Orak. bei Her. 8.20, 9.42 ; Nonn.
2) das Griechische wie ein Ausländer schlecht od. unrichtig aussprechend, Strab. XIV.662.
1) hart, rauh sprechend, Il. 2.867 Καρῶν βαρβαροφώνων, Scholl. Aristonic. ἡ διπλῆ, ὅτι Θουκυδίδης (1.3) λέγει τὴν ὀνομασίαν τῶν βαρβάρων νεωτερικὴν εἶναι. ἐλέγχεται δὲ ἐντεῦθεν ; vgl. Lehrs Aristarch. 233 Sengebusch Homer. diss. I p. 141 ; – eine ausländische, fremde Sprache redend, Orak. bei Her. 8.20, 9.42 ; Nonn.
2) das Griechische wie ein Ausländer schlecht od. unrichtig aussprechend, Strab. XIV.662.
βαρβαρόφωνος
[βάρβαρος, foreign + φωνή.]
App. referring to harshness of speech = ἀγριόφωνος, Il. 2.867.
βαρβαρόφωνος : rude (outlandish) of speech, Il. 2.867.
βαρβαρόφωνος
φωνή
- speaking a foreign tongue, Κᾶρες Il.