βουπόρος
βουπόρος, ox-piercing
βου-πόρος, ον, (πείρω)
- ox-piercing, β. ὀβελός a spit large enough for a whole ox, Hdt. 2.135, cf. E. Cyc. 302; ἀμφώβολοι σφαγῆς . . βουπόροι spits fit to pierce an oxʼs throat, Id. Andr. 1134; β. ὀβελίσκος X. An. 7.8.14.
I capaz de atravesar un toro
ὀβελός
ὀβελίσκος
ἀμφώβολοι
II subst.
1 ὁ β. espetón grande Zonar.l.c.
2 τὸ β. obelisco
β. Ἀρσινόης
del Monte Atos
βου·πόρος, ος, ον, propre à percer un bœuf entier, en parl. de grosses broches de fer, Hdt. 2, 135 ; Eur. Cycl. 302 ; Xén. An. 7, 8, 14 ; etc.
Étym. βοῦς, πείρω.
βουπόρος, Rinder durchbohrend, ὀβελός, ein großer Bratspieß, einen ganzen Ochsen daran zu stecken, Her. 2.135, wie Dion.Hal. 2.52 ; vgl. Eur. Cycl. 301 ; Xen. An. 7.8.14 ; σφαγεῖς Eur. Andr. 1135.
βουπόρος
πείρω
- ox-piercing, βουπ. ὀβελός a spit large enough to spit an ox, Hdt., Eur.