βρέμω
βρέμω, to roar
- roar, [κῦμα] ῥηγνύμενον μεγάλα βρέμει Il. 4.425; δυσάνεμοι βρέμουσιν ἀκταί S. Ant. 592 (lyr.):—Med., αἰγιαλῷ μεγάλῳ βρέμεται Il. 2.210; of wind, μέγα βρέμεται χαλεπαίνων 14.399, cf. S. Ant. 592 (lyr.), Ar. Th. 998 (lyr.).
- II after Hom., of arms, clash, ring, E. Heracl. 832; of men, clamour, rage, β. ἐν αἰχμαῖς A. Pr. 424 (lyr.), cf. Th. 378; πολλοῖς μὲν ἵπποις, μυρίοις δʼ ὅπλοις β. E. Ph. 113; δεινὰ β. τινί against one, Id. HF 962; of a mob, A. Eu. 978 (lyr.); murmur, grumble, ὁ χαμηλὰ πνέων ἄφαντον β. Pi. P. 11.30; wail, in Med., βλαχαὶ βρέμονται A. Th. 350 (lyr.); but also of music, λύρα βρέμεται καὶ ἀοιδά Pi. N. 11.7; λιγὺ λωτὸς βρέμων Pae.Delph. 12; φθέγμα μηχανῇ βρέμον S. Ichn. 278: c. acc., λωτὸς ὅταν ἱερὰ παίγματα βρέμῃ E. Ba. 161 (lyr.). (mrem-, cf. Skt. mármaras ‘noisy’, Lat. murmur, Gk. μορμῡρω, Lat. fremo, etc.)
I intr.
1 en v. act. y med. rugir, bramar del mar
(κῦμα) χέρσῳ ῥηγνύμενον μεγάλα βρέμει
αἰγιαλῷ μεγάλῳ βρέμεται
• del viento y de los accidentes geog. azotados por él
μέγα βρέμεται χαλεπαίνων
δυσάνεμοι στόνῳ βρέμουσιν ἀντιπλῆγες ἀκταί
ὄρη πετρώδεις τε νάπαι
• del fuego crepitar Q.S.10.69
• de la tierra retumbar Q.S.11.125.
2 sonar, resonar las armas E.Heracl.832, cf. Call.l.c.
• rugir los hombres
στρατὸς ... βρέμων ἐν αἰχμαῖς
Πολυνείκης ... πολλοῖς μὲν ἵπποις, μυρίοις δ' ὅπλοις βρέμων
δεινὰ βρέμειν τινί
vociferar terriblemente contra alguien
• gritar
ἄφαντον βρέμει
en vano grita
• en v. med. del llanto de un niño sonar
βλαχαὶ δ' αἱματόεσσαι τῶν ἐπιμαστιδίων ἀρτιτρεφεῖς βρέμονται
c. hipálage suenan vagidos de lactantes ensangrentados
• en v. act. y med. de la voz y la música
περὶ δὲ βρέμει ἄχω ... γυναίκων
λύρα ... βρέμεται καὶ ἀοιδά
φθέγμα ... β.
λιγὺ ... λωτὸς βρέμων
• fig.
βρέμει ἡ κοιλίη
rugen los intestinos
II tr. hacer resonar, dejar oír
λωτὸς ὅταν ... ἱερὰ παίγματα βρέμῃ
•Término expresivo que conlleva la noción de sonoridad, cf. aaa. breman, galés brefu que llevan la inicial aspirada como lat. fremō. Tb. se ha rel. la forma μορμύρω de *mrem-.
1. bruisen, bulderen, van water:
2. alg. weerklinken, dreunend geluid maken:
[cf. L. fremo.]
(ἐμ-, ἐπι-.)
Of the sea or the wind, to roar Il. 4.425.
In mid. Il. 2.210, Il. 14.399.
- 1murmur ὁ δὲ χαμηλὰ πνέων ἄφαντον βρέμει i. e. grumble P. 11.30 λύρα δέ σφι βρέμεται καὶ ἀοιδά N. 11.7
- Ito roar, of a wave, Il.; so also in Mid., Il., Soph.
- IIin later Poets, of arms, to clash, ring, Eur.; of men, to shout, rage, Aesch., Eur. to bear oneself haughtily, to hold oneʼs head high, swagger, Ar., Plat.