Βρεντεσῖνος

brentesino, brentesio ét. de Brentesion ἀνήρ Plb.3.69.1, cf. Plb.10.1.9, Str.6.3.5, Plu.l.c., Pomp.62, App.ll.cc., St.Byz.s.u. Βρεντέσιον.