βραβεύς
βραβεύς, the judge who assigned the prizes at the games
βρᾰβ-εύς, έως, ὁ, Att. pl. βραβῆς: acc. sg. βραβῆ (v. infr.):—
- judge at the games, S. El. 690, 709, Pl. Lg. 949a: generally, judge, arbitrator, umpire, δίκης E. Or. 1650; λόγου Id. Med. 274, etc.; Ἀΐδην κοινὸν ἔθεντο βραβῆ Epigr. ap. D. 18.289.
- 2 generally, chief, leader, μυρίας ἵππου β. A. Pers. 302; φιλόμαχοι β. Id. Ag. 230 (lyr.); author, μόχθων τῶν ἐν Ἰλίῳ, of Helen, E. Hel. 703.
I
1 jefe, soberano, mandatario
μυρίας ἵππου β.
φιλόμαχοι βραβῆς
2 responsable
μόχθων τῶν ἐν Ἰλίῳ
de Helenaἐγὼ β. λόγου τοῦδ' εἰμί
yo soy el responsable de esta decisión
II del certamen árbitro, juez S.ll.cc.,
γυμνικῶν ... ἄθλων ... βραβεῖς
• fig. en rel. c. otras actividades
β. δίκης
τοῦ φόνου
Ἀΐδην κοινὸν ἔθεντο βραβῆ
•DMic. mo-ro-qa.
•Gener. se admite que se trata de un término prehelénico pero quizá prést. del persa *mrava, cf. avést. mrav(i) ‘hablar’, ai. braviti c. la fonética pelásgica. Otra hipótesis lo rel. c. *gu̯eru- ‘vara’, cf. avést. grava ‘bastón’, gót. gaíru ‘espina’ c. red.
βραβεύς, έως (ὁ) [ᾰ]
1 juge d’un combat, arbitre, Soph. El. 690, 709 ; Plat. Leg. 949a ||
2 juge, arbitre, en gén. Eur. Or. 1650 ; Med. 274 ||
3 p. ext. qui dirige, conducteur, chef (d’une troupe), Eschl. Pers. 302 ; Ag. 230 ; d’où qui est la cause de, auteur de, Eur. Hel. 703 (au fém.)
➳ Acc. sg. βραβῆ, Epigr. (Dém. 322, 11).
Étym. probabl. pré-grec.
1. kamprechter, rechter.
2. leider, aanstichter:
βραβεύς, ὁ, der Anordner der Kampfspiele, Kampfrichter, Soph. El. 690 ; ἄθλων ἐπιστάται καὶ βρ. Plat. Legg. XII.949a ; übh. Richter, δίκης Eur. Or. 1650 ; λόγου Med. 274. Bei Aesch. Anführer, ἵππου Pers. 294 ; Ag. 222 ; μόχθων, Urheber, Eur. Hel. 703.
βραβεύς
deriv. uncertain
- 1the judge who assigned the prizes at the games, Lat. arbiter, Soph., Plat.
- 2generally, an arbitrator, umpire, judge, Eur.: then a chief, leader, Aesch.: an author, Eur.